Meer weten over het project?

J

Voor onze eerste editie van ‘Inwoner van de week’ ontmoeten we J, hoofd van de pulpfabriek, misschien wel het meest herkenbare herkenningspunt van Deze Stadje. En ook J zelf kan met recht een ‘monument’ van Deze Stadje genoemd worden, want wie kent haar nu niet? (Even eerlijk, zijn er mensen die haar niet kennen? Nee, ik dacht het al.). Niet alleen staat ze aan het hoofd van het grootste bedrijf van het dorp, maar ze is voorzitter van de ondernemingsraad, helpt mee met het jaarlijkse vogelfestival en is vrijwilliger op de basisschool van Deze Stadje. Onder andere. Gelukkig had ze voor ons wel even de tijd om een inkijkje te geven in haar hectische en fascinerende leven.

Het eerste dat opvalt zijn de stenen. Een hele muur in haar woonkamer hangt vol met mysterieuze, kommavormige edelstenen in allerlei felle kleuren. Verder woont ze opvallend sober, zeker voor een directrice. Haar huis is eigenlijk best klein, en er staan alleen de noodzakelijke spullen staan: een bed, een bank, een eettafel, een televisie. Geen tierelantijnen. Behalve die stenen dus. Waar is de jacuzzi? J lacht:

‘Ik heb niet zoveel nodig, en ik zou het ook raar vinden om mezelf boven anderen te stellen. In de fabriek zijn we juist één groep, zonder rangen of standen. Bovendien ben ik toch altijd onderweg, of buiten, als het weer het toestaat. De enige luxe die ik me permitteer, zijn deze stenen. Dat is wel echt een hobby. Weet je waar ze vandaan komen?’

Ook dat valt direct op aan J: ze kan met veel liefde vertellen over haar vele passies. Voorzichtig haalt ze één van de stenen van de muur af, een lichtgroene. Haar ogen stralen.

‘Deze stenen zijn overblijfselen van een beschaving die hier in dit gebied heeft gewoond. Ze hebben weinig sporen achtergelaten, dus we weten nog heel weinig van deze mensen. Dat maakt deze stenen zo bijzonder.’

Ik vraag haar of het sieraden zijn. Ze zijn er in ieder wel uit alsof ze prachtig zouden passen in een ketting.

‘Geen idee. Niemand weet waarvoor deze stenen werden gebruikt. Volgens de legendes voorspellen ze de toekomst: elke keer als er een steen gevonden werd, zou er een grote verandering plaatsvinden. Een overstroming, een geboorte, noem maar op. Wist je trouwens dat ze vorige maand toevallig weer zo’n kommasteen hebben gevonden in de bossen? Wie weet wat ons nog te wachten staat!’

Ze lacht weer. Ze lacht vaak. De mensen die met haar werken roemen haar vanwege haar opgeruimde houding en haar eerlijkheid. Ze voldoet met haar frêle bouw en zachte handen misschien niet aan het cliche van de volgevreten directeur, maar deze tante weet wel degelijk van wanten. Het is niet makkelijk om in deze tijden de pulpfabriek boven water te houden, maar de werknemers van de fabriek gaan voor J door het vuur. Ze respecteren haar omdat zij hen respecteert. En belangrijker, zij ziet hen niet zomaar als werknemers of collega’s, maar als familie. Met J aan het roer, zit het met de toekomst van de fabriek dus wel goed. En het is aan J te danken dat u ook in de komende jaren nog gewoon uw ansichtkaarten en enveloppen kan kopen in de regio. Maar is ze altijd al zo ondernemend geweest?

‘O ja, dat zit zeker in mijn bloed. Ik geloof dat de echte ondernemers niet werken om zoveel mogelijk winst te maken, maar vanwege de uitdagingen en de verrassingen. Dat is ook wat ik zo leuk vind aan mijn werk: elke dag leer ik weer iets nieuws. Daar ben ik dankbaar voor.’

Je zou zeggen dat er met haar drukke baan en haar bijdrages aan de gemeenschap, nauwelijks tijd overblijft voor andere dingen, maar toch weet ze er regelmatig tussenuit te glippen, om het bos in te trekken. De mensen die haar wel eens hebben zien wandelen, kunnen het beamen: ook tussen de struiken en de vogels hecht ze weinig waarde aan status. Meestal loopt ze gewoon rond op oude wandelschoenen, in een versleten spijkerbroek. Haar herkenbare en lichte tred, bijna als een dans, is dan van verre herkenbaar. Soms is ze zelfs dagen achtereen weg; dan dwaalt ze in dieptes van het bos, tot aan de toppen van de heuvels. Wat doet ze daar toch?

‘Niets bijzonders hoor. Het is voor mij de ideale manier om tot rust te komen en na te denken over de dingen die me bezig houden. Daarom loop ik ook altijd alleen, en ik rust altijd uit in de open cirkel tussen de naaldbomen, waar alle wandelpaden uiteindelijk op uitkomen. Ik ben niet zo spiritueel aangelegd, maar zeker in dat diepste gedeelte van het bos, voel ik altijd heel sterk de aanwezigheid van de mensen die er voor ons zijn geweest.’

Veel mensen zouden het haar allemaal niet nadoen. Sterker nog, ik ken niemand die op haar leeftijd nog zo vitaal is. Hoewel ze niet wil zeggen hoe oud ze precies is (‘een dame moet altijd iets te raden overlaten’), draagt ze haar grijze haren met trots, met een zekere elegantie zelfs. En dat is het bijzondere van J: het lijkt bij haar allemaal zo vanzelfsprekend. Iets wat ze zelf trouwens stellig ontkent.

‘Ik werk er allemaal hard voor hoor. Maar ik vind het ook allemaal zo leuk, en daar gaat het denk ik om.’

Je vraagt je af wie haar tempo bij zou kunnen zijn benen? Voor kinderen is het nu zeker te laat, maar ziet ze misschien nog ruimte voor een man in haar leven? Als ik dat vraag valt ze even stil, voor het eerst in ons gesprek. Haar gezicht betrekt en heel even knijpt ze haar ogen dicht, alsof ze wil vergeten dat ze met mij in deze ruimte zit. De kommasteen lijkt te glinsteren in haar hand. Ik schrik: zou ik iets verkeerds gevraagd hebben? Maar dan opent ze haar ogen weer, en de treurigheid verdwijnt.

‘We zullen zien. Het zal zijn zoals het zal zijn. Ik denk niet zo veel na over dat soort dingen.’

Om er na een korte pauze met een knipoog aan toe te voegen:

‘Maar als er nog leuke vrijgezelle mannen zijn in Deze Stadje die dit lezen….’

 Weer die gulle lach. Een lach die de hele kamer vult, en kleur geeft aan Deze Stadje. Zouden er nog vacatures bij de Pulpfabriek?

 De Tip van J:

‘Vul eens een picknickmand met zelfgemaakte hapjes en ga ‘s nachts het bos van Deze Stadje verkennen. Je zult verbaasd zijn hoe anders de plekken waarvan je dacht dat je ze goed kende. En misschien kom je zelfs wel spoken tegen!

 

archief

nep-reclame nep-reclame nep-reclame nep-reclame